Israëlzondag – herkenning en verwachting!

Israëlzondag – herkenning en verwachting!

Libanon gebergte in het Noorden

Op het moment dat ik dit schrijf ben ik in West-Galilea in Israël. Als ik naar het Noorden kijk zie ik de bergen van de Libanon die doorlopen tot de Hermon. In het Oosten zijn de heuvels van Galilea te zien waarachter het meer van Galilea ligt. In het Westen schittert de Middellandse Zee en in het zuiden is de berg Karmel duidelijk te zien. Namen die ons allemaal bekend in de oren klinken; dit is onmiskenbaar het land van de Bijbel.

Een paar dagen geleden is het Joodse jaar 5778 begonnen en daarmee ook de periode van de hoge feesten van de zevende maand; Rosj Hasjana (nieuwjaar), Jom Kipoer (Grote Verzoendag), Soekot (Loofhuttenfeest) en Simchat Thora (Vreugde van de Wet). De symbolen die bij het Joodse Nieuwjaar horen zijn honing, appels en granaatappels, waarbij men elkaar een ‘shana tova oemetoeka’, ‘een goed en zoet jaar’ toewenst.

Van oordeel naar verwachting

Middellandse Zee Israël - in het Westen

Voor gelovige Joden is het een belangrijke en ernstige periode die in het teken staat van oordeel, inkeer, verzoening en verwachting. Aan het begin van het nieuwe jaar wordt de geschiedenis gelezen waarin God aan Abraham de opdracht geeft om Izaäk te offeren. Aan het einde van deze tijd rond het Loofhuttenfeest wordt een profetie gelezen, vaak Zacharia 14.

Twee keer volle maan

De tijd van de hoge feesten staat niet op zichzelf, want de kalender van de synagoge draait als het ware om twee belangrijke punten. Eerst de volle maan in het voorjaar waarbij de bevrijding uit de slavernij wordt herdacht met Pesach en daarna de volle maan in het najaar, wanneer tijdens het Loofhuttenfeest de reis door de woestijn en de verwachting van het beloofde land centraal staan. Tussen die twee momenten is er aandacht voor het oordeel, berouw, inkeer en verzoening.

Onze Joodse wortels

Waarschijnlijk voelt u de herkenning van uw eigen geloofsleven als u dit zo leest en dat maakt duidelijk hoe belangrijk het is om als christenen aandacht te hebben voor het Joodse geloof. Maar ook om Israëlzondag precies in deze periode te vieren. Als het goed is resoneert het Joodse geloof in onze liturgie, in ons kerkelijk jaar en in ons hele geloofsleven. De Here Jezus was een gelovige Jood en het Nieuwe Testament is geschreven door Joden die volgelingen waren van de Heere Jezus Christus.

Met Mozes naar Kerst

Jammer genoeg is in ons kerkelijk jaar het herfstseizoen verbleekt en daarmee missen we toch wel iets. In het evangelie van Johannes zien we de Here Jezus juist in deze periode als hij opgaat naar Jeruzalem om het Loofhuttenfeest te vieren. Voor ons is het kerkelijk jaar in deze periode leeg en je zou kunnen zeggen dat wij pas vlak voor Kerst beginnen met de verwachting als de adventsweken aanbreken. Misschien kunnen we het eens proberen om eerder te beginnen, als de sjofar (ramshoorn) klinkt op Rosh Hashanna. En de Synagoge later deze maand weer vooraan begint te lezen in Genesis dat wij dat ook gaan doen. Niet om de Joodse feesten mee te vieren, maar om als het ware aan de hand van Mozes naar Kerst te reizen.  Van de ‘wording’ van Israël in de volken, naar de ‘wording’ van Jezus in Israël – waarmee het Nieuwe Testament begint in Matheus 1.

Hij slaat Zijn tent op bij ons

Sukkot - oofhuttenfeest

Ineens ontdekken we dan hoe de verwachting van het Loofhuttenfeest, waarbij tent en tabernakel centraal staan, terugkomt in Johannes 1 waar we lezen dat het Woord mens is geworden en bij ons heeft gewoond. Letterlijk staat hier namelijk: ‘Zijn tent bij ons heeft opgeslagen’.

Wij hoeven geen Loofhuttenfeest te vieren, maar als we de betekenis van dit feest dat de Here Jezus heeft gevierd begrijpen, dan komt ook de verwachting in het boek Openbaring in een nieuw licht te staan: “En ik hoorde een luide stem uit de hemel zeggen: Zie, de tent van God is bij de mensen en Hij zal bij hen wonen, en zij zullen Zijn volk zijn, en God Zelf zal bij hen zijn en hun God zijn.”

Dan komt ook Kerst voor ons misschien in een nieuw licht te staan. Niet in het licht van het heidense midwinterfeest, maar van Jezus die als hét Licht in de wereld is gekomen. Als de vuurkolom voor de reis door de woestijn, de vuurkolom die hemel en aarde verbindt.

Israëlzondag in het najaar; een feest van herkenning en verwachting!

Bij enkele delen van dit artikel is gebruik gemaakt van publicaties van ds. H. Vreekamp.

Dit blog is geschreven dooor een gemeentelid die als vrijwilliger heeft gewerkt in de christelijke kibboets Nes Ammim (zie foto’s). Nes Ammim is in 1963 opgericht door Johan Pilon en zijn vriend Schlomo Bezek. Daarvoor was Pilon van 1945-1949 directeur van het hospitaal van de Christelijke Gereformeerde Kerken te Mamasa op Celebes. Nes Ammim betekent ‘Banier der volkeren’, naar Jesaja 11: 10-12.

Artboard facebook google+ instagram linkedin maps pinterest twitter vimeo youtube world